เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พานอวิ๋นมิได้กลับตัวเมืองอำเภออวี้ซาน ทว่ามุ่งหน้ากลับภูเขาไตรวิสุทธิ์โดยตรง
ทันทีที่เท้าแตะพื้น นางก็วิ่งโร่ไปยังห้องยา รื้อค้นหีบตู้จนระเนระนาด เมื่อมิพบสิ่งที่ต้องการ นางจึงงัดกุญแจประตูห้องของหวังเฟ่ยอิ่นเสีย
เมี่ยวเหอตามติดอยู่ด้านหลังนาง เห็นแล้วถึงกับตาค้างอ้าปากหวอ “อาจารย์อาน้อย ท่านกำลังทำสิ่งใด”
พานอวิ๋นพุ่งเข้าไปในห้องแล้วรื้อค้นไหยาขวดยานานาชนิด “ข้าจำได้ว่าในฤดูวสันต์ปีหนึ่ง หลานศิษย์ของมหาปรมาจารย์หลอมโอสถบุปผาหยกดอกท้อ ทว่าสุดท้ายหลอมโอสถไม่สำเร็จ กลับกลายเป็นสุราเมาดอกท้อแทน สุราสมุนไพรนั้นฤทธิ์แรงร้ายกาจยิ่งนัก มันไปอยู่ที่ใดแล้ว”
เมี่ยวเหอตามหลังนางมา “ทว่าสุราสมุนไพรนั้นมีพิษ อาจารย์ลุงบอกว่าดื่มเข้าไปแล้วจะเกิดภาพลวงตา เด็กๆ ดื่มมิได้เจ้าค่ะ”
พานอวิ๋น “เอาไปให้ไฉ่เซิ่งดื่มต่างหาก”
เมี่ยวเหอได้ยินดังนั้น จึงกระตือรือร้นช่วยค้นหาทันที