เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อาจารย์อาน้อยแห่งภูเขาไตรวิสุทธิ์มาแล้ว ที่ข้าเคยเอ่ยถึงกับพี่น่ะ นางอยากคุยกับพี่สักหน่อย”
“ข้ามีอะไรต้องคุยกับนาง นางจะมาเข้าร่วมกับพวกเรารึ”
“มิใช่ นางมาเกลี้ยกล่อมเข้าราชสำนัก”
ซ่งต้าหลินแคะหู “เจ้าว่านางมาทำอะไรนะ”
“นางมาเกลี้ยกล่อมเข้าราชสำนักแทนราชสำนัก”
ซ่งต้าหลินกลอกตาบนอย่างแรง “ศาลาว่าการอำเภอนี่ก็ดูถูกพวกเราเกินไปแล้ว แม้แต่ขุนนางสักคนก็ไม่ส่งมา กลับให้นักพรตเต๋าน้อยที่ไม่เกี่ยวข้องกันมาเกลี้ยกล่อมเข้าราชสำนักเนี่ยนะ”
หวังเสี่ยวจิ่งสีหน้าเคร่งขรึม “อาจารย์อาน้อยนางเก่งกาจมากนะ”
“นางจะเก่งกาจเพียงใด ตัดสินใจแทนศาลาว่าการอำเภอได้รึ”
หวังเสี่ยวจิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยืนกราน “อย่างไรก็ตาม หากศาลาว่าการอำเภอยอมรับเงื่อนไขของพวกเรา ขอเพียงมีอาจารย์อาน้อยอยู่ พวกเขาก็ไม่กล้ากลับคำ”
ซ่งต้าหลินขมวดคิ้ว เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “นางเก่งกาจปานนั้นเชียว ชาติตระกูลนางดีมาก หรือว่าอำนาจบารมีล้นฟ้ากัน”