เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พานอวิ๋นก็กล่าวตามตรง “บำเพ็ญเพียร”
หวังจื้อชะงักไป ถามด้วยความสงสัย “การบำเพ็ญเพียรมิควรแสวงหาจากภายใน ละวางซึ่งกิเลสความอยากหรอกหรือ นักพรตพานไฉนจึงทำตรงกันข้ามเล่า”
พานอวิ๋นทอดถอนใจ “ข้าเองก็มิได้ชมชอบการโอ้อวด ยิ่งมิได้ต้องการชื่อเสียงเลื่องลือนี้ ทว่าอาจารย์ของข้าต้องกินข้าวนี่นา”
หวังจื้ออึ้งไป “อะไรนะ”
พานอวิ๋นชี้ไปยังภูเขาไตรวิสุทธิ์ที่ตระหง่านเสียดฟ้าแต่ไกลพลางเอ่ย “อาจารย์ของข้า”
ก่อนมาหวังจื้อได้สืบข่าวมาอย่างถี่ถ้วน มีข่าวลือว่าพานอวิ๋นเป็นศิษย์ของท่านพานเทพภูเขาไตรวิสุทธิ์ เดิมทีแซ่อื่น พอฝากตัวเป็นศิษย์แล้วจึงเปลี่ยนมาแซ่พาน
ทว่าเขารู้ว่านางคือบุตรสาวพานหง เดิมทีก็แซ่พานอยู่แล้ว ด้วยเหตุนี้เขาจึงนึกว่าข่าวลือล้วนเป็นเรื่องเท็จ
หวังจื้อเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามด้วยสีหน้าสงสัยใคร่รู้ “อาจารย์ของท่านเป็นเทพภูเขาจริงหรือ”
พานอวิ๋นพยักหน้า “จริงแท้แน่นอน”
หวังจื้อบังเกิดความปรารถนาในใจ “มิทราบว่าข้าพอจะมีวาสนาได้พบสักคราหรือไม่”