เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังเฟ่ยอิ่นฝังเข็มให้เขา ทั้งยังทิ้งเทียบสมบัติยาไว้ให้อีก 2 เทียบ ยามเดินออกจากด่านพักม้าพร้อมพานอวิ๋น เขาก็เอ่ยขึ้นว่า “หากไม่มีสิ่งใดผิดคาด เขาก็รอดชีวิตแล้ว”
หวังเฟ่ยอิ่นยังนึกไม่น่าเชื่ออยู่บ้าง ลูบเคราพลางเอ่ยว่า “เขาดื่มยาแต่โดยดีเสียอย่างนั้น...”
เมื่อวานที่พบ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยปราณมรณะ ชัดเจนว่าเป็นลางบอกเหตุที่จะมีชีวิตอยู่ไม่พ้น 3 วัน
ซ้ำร้ายอีกฝ่ายตอนแรกก็ไม่ยินยอมรับการตรวจรักษา เขาจึงนึกไปว่าคงไม่ยอมกินยา จนอาการปวดท้องรุนแรงกำเริบขึ้นมาจนตายเสียแล้ว
คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะยอมกินยาแต่โดยดี
พานอวิ๋น “ล้วนเป็นเพราะวิชาแพทย์ของศิษย์พี่ใหญ่ยอดเยี่ยมต่างหาก”
นางเอ่ยด้วยความเบิกบานใจ “ท่านดูสิ ลิขิตชีวิตก็เปลี่ยนกันได้มิใช่หรือ”
หวังเฟ่ยอิ่น “นั่นเป็นเพราะเขาว่าง่าย หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นก็ไม่แน่แล้ว”