เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันรุ่งขึ้นอวี๋เชียนก็แบกรอยคล้ำใต้ตาสองข้าง ทว่าจิตวิญญาณกลับกระปรี้กระเปร่ายิ่ง ไปหาเฉินสวินเพื่อทวงเงิน ทวงธัญพืช และทวงคำสั่งลายลักษณ์อักษร
เงินและเสบียงบรรเทาภัยพิบัติย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะขนส่งไปจากเมืองหลวงทั้งหมด ส่วนใหญ่ยังคงต้องระดมมาจากท้องถิ่นและจวนมณฑลใกล้เคียง
ราชสำนักมีคลังเสบียงหลวงอยู่ทั่วทุกแห่ง เพียงแต่หากไม่มีพระประสงค์ของฮ่องเต้ ก็มิอาจเปิดใช้โดยพลการ
ดังนั้นอวี๋เชียนจึงเพียงแค่นำเงินและธัญพืชส่วนน้อยติดตัวไปจากเมืองหลวง จากนั้นก็เหน็บคำสั่งลายลักษณ์อักษรออกเดินทางไป
ก่อนจากไป เขายังไหว้วานให้เฉินสวินช่วยดูแลเซวียเสาเป็นพิเศษอีกด้วย
เฉินสวินเอ่ย “...ข้าได้ยินมาแล้ว เมื่อคืนนี้นอนพักที่ด่านพักม้า ร่วมหลับนอนเตียงเดียวกันกับเซวียเสา นี่เพิ่งจะผ่านไปเพียงหนึ่งราตรี พวกเจ้าก็สนิทสนมกันถึงเพียงนี้แล้วรึ”
อวี๋เชียนได้ยินแววประชดประชัน จึงรีบเอ่ย “ยังมิเท่าเจ้าหรอก ทว่าเขาเป็นขุนนางที่ดี ย่อมสมควรปกป้องไว้”
เฉินสวินโบกมือไล่ให้เขารีบไปเสีย
ทว่าอวี๋เชียนกลับยังไม่ไป เขากวาดสายตามองออกไปข้างนอกแวบหนึ่งแล้วถามเขาว่า “เรื่องยกเลิกข้อห้ามออกทะเล ฝ่าบาททรงคิดเห็นเช่นไร”