เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
การค้าทางทะเล ในต้าหมิงมีอีกชื่อหนึ่ง เรียกว่าการค้าบรรณาการ
นั่นคือถุงเงินของฮ่องเต้ และเป็นถุงเงินของเชื้อพระวงศ์เช่นกัน
การค้าทางทะเลของต้าหมิง ไม่ว่าจะเปิดเผยหรือลักลอบค้าเมื่อนับรวมทั้งหมด เชื้อพระวงศ์และผู้มีคุณูปการครองไปแปดส่วน อีกสองส่วนที่เหลือจึงเป็นของตระกูลผู้ทรงอำนาจท้องถิ่นและพวกโจรสลัดทะเล
“หากยกเลิกข้อห้ามออกทะเล เชื้อพระวงศ์ย่อมสู้พวกพ่อค้าไม่ได้” หวังจี้กล่าว “พ่อค้าของต้าหมิงจะนำพาสินค้านำเข้าที่มากกว่า ดีกว่า ทั้งยังราคาย่อมเยากว่ากลับมาจากทางทะเล”
เจี่ยงกุ้ยไม่เห็นด้วย “พวกเขานำกลับมาได้ หรือว่าเชื้อพระวงศ์จะนำกลับมาไม่ได้ ได้กำไรน้อยลงหน่อยก็สิ้นเรื่อง”
หวังจี้เหลือบมองเขาแวบหนึ่งแล้วกล่าว “เวลาเจ้าไปซื้อของ ชอบไปซื้อกับร้านค้าที่ถ่อมตนมีมารยาทและยึดมั่นความซื่อสัตย์ หรือว่าชอบไปซื้อกับร้านค้าที่วางท่าผยอง คิดว่าตนเหนือกว่าผู้อื่นแถมยังป่าเถื่อนเล่า”
“นั่นย่อมต้องเป็น...” เจี่ยงกุ้ยชะงักไป นึกถึงร้านค้าร้านรวงของบรรดาท่านอ๋องราชวงศ์และตระกูลขุนนางผู้มีอำนาจขึ้นมาได้ จึงหุบปากเงียบ
หวังจี้กล่าว “สถานะของพวกเขาก็เห็นกันอยู่ หากยกเลิกข้อห้ามออกทะเลเข้าจริงๆ พวกเขาไม่ใช่แค่ได้กำไรน้อยลง เกรงว่าจะถึงขั้นไม่มีให้ทำกำไรเลยเสียมากกว่า อีกทั้ง ใครเล่าจะยอมได้เงินน้อยลง”
เจี่ยงกุ้ย “เช่นนั้นจะทำอย่างไร แคว้นญี่ปุ่นไม่รบแล้ว เหมืองเงินก็ไม่เอาแล้วหรือ”