เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอเอ่ยถึงพานอวิ๋น ฮ่องเต้ก็ทรงปวดพระเศียร ทั้งยังเป็นอาการปวดตามร่างกายอย่างแท้จริง
พระองค์อดมิได้ที่จะนวดขมับเบาๆ
เซวียเสาหลุบตาลง เขารู้อยู่แล้ว จึงมิได้เอ่ยชื่อพานอวิ๋นออกมา แต่เหลือไว้ให้เฉินหลิวเทาและฉวี่จือสิงเป็นผู้เอ่ย
เฉินหลิวเทาและฉวี่จือสิงไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง สบตากันแวบหนึ่งแล้วพร้อมใจกันก้มหน้าลง
ฮ่องเต้พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด นิ้วมือเคาะลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิด “เป็นนางนี่เองหรือ~~”
สีหน้าของหวังเจิ้นสงบเสงี่ยมเก็บงำอารมณ์จนหมดจดนานแล้ว เขาย่องถอยหลังออกไปอย่างเงียบเชียบ เพียงครู่เดียวก็ประคองน้ำชาถ้วยใหม่เข้ามาเปลี่ยนแทนถ้วยชาที่เย็นชืดเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้
ฮ่องเต้ทรงรับมาจิบไปคำหนึ่ง อุณหภูมิมิร้อนมิเย็นกำลังพอเหมาะ พระอารมณ์จึงสงบลงเล็กน้อย ทรงข้ามเรื่องพานอวิ๋นไปเสีย แล้วซักถามถึงตำแหน่งที่ตั้งของเหมืองเงินและขุมอำนาจที่ครอบครองอย่างละเอียด