เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พานอวิ๋นเผยรอยยิ้ม ร่ายมุทราพลางพยักหน้าเล็กน้อย “นักพรตผู้น้อยพานอวิ๋นคารวะขุนนางบิดามารดา”
ไฉ่เซิ่งยังมิทันได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง นายท่านเฉียนที่ยืนอยู่เบื้องหลังเขาก็รีบวกเปิดตัวเขากับอาจารย์ปู่อู๋ เดินแหวกผ่านระหว่างคนทั้งสอง แล้วก้าวขึ้นหน้าไปกุมมือพานอวิ๋นอย่างตื่นเต้น “ผู้ดูแลศาลเจ้าพาน ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว!”
เมื่อเห็นนายท่านเฉียน รอยยิ้มบนใบหน้าของพานอวิ๋นก็เปลี่ยนเป็นจริงใจยิ่งขึ้น นางกุมมือเขาตอบ “มิได้พบกันเสียนาน ผู้ใจบุญเฉียนสบายดีหรือไม่”
“สบายดี สบายดี” นายท่านเฉียนน้ำตาคลอเบ้า “เทพภูเขาคุ้มครอง ข้าและครอบครัวจึงรอดพ้นมาได้อย่างปลอดภัย”
เขาหันกลับไปกล่าวกับไฉ่เซิ่งด้วยความตื่นเต้น “นายอำเภอไฉ่ นี่คือผู้ดูแลศาลเจ้าแห่งศาลเทพภูเขาไตรวิสุทธิ์ที่ข้ามักเอ่ยถึงกับท่าน นางเป็นถึงศิษย์ใกล้ชิดของเทพภูเขาเชียวนะขอรับ”
ไฉ่เซิ่งได้สติกลับมาแล้ว ยิ้มแบบเนื้อไม่ขยับกล่าวว่า “ที่แท้ก็คือผู้ดูแลศาลเจ้า”
เขาหันหลังกลับไปนั่งลงใต้ป้ายกระจกใสแขวนสูง จัดแจงเสื้อผ้าครู่หนึ่งจึงเงยหน้าขึ้น เอ่ยถามอย่างเย่อหยิ่ง “ผู้ดูแลศาลเจ้าพานมาด้วยเหตุอันใดเล่า”
พานอวิ๋น “มาเพื่อคลี่คลายวิกฤติตรงหน้าของท่านบิดามารดา”
ไฉ่เซิ่งมีสีหน้าดูแคลน “ผู้ดูแลศาลเจ้าพานมาเพื่อพวกราษฎรกบฏแห่งหมู่บ้านเฝินสุ่ยกลุ่มนั้นด้วยรึ ข้ารับปากพี่ชายเจ้าไปแล้ว ว่าก่อนจะจับกุมพรรคพวกกบฏได้ทั้งหมด จะยังไม่ทำสิ่งใดกับพวกเขา”