กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ล่วงเลยยามเว่ย พานอวิ๋นกับนายท่านเฉียนจึงค่อยออกมาจากศาลาว่าการอำเภอ เมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอก็กลับมาแล้ว ทั้งสองยืนอยู่ด้านหลังพานอวิ๋นอย่างเงียบเชียบ ร่วมส่งนายท่านเฉียนกลับคฤหาสน์ตระกูลเฉียนไปพร้อมกับนาง
นายท่านเฉียนกวาดสายตามองพวกนางคราหนึ่ง ทอดถอนใจคำหนึ่ง “พวกเจ้าล้วนเติบใหญ่กันหมดแล้ว...”
พานอวิ๋นเงยหน้า ประกายแสงสีทองวาบผ่านในดวงตา ไอพลังของคฤหาสน์ตระกูลเฉียนจึงไม่อาจหลบซ่อนเบื้องหน้านางได้เลย
เมื่อเทียบกับภาพความเจริญรุ่งเรืองที่เห็นเมื่อสองปีก่อน ไอพลังที่เห็นในครั้งนี้แม้จะเข้มข้น ทว่ากลับเต็มไปด้วยปราณมรณะ มีเค้าลางแห่งการดิ่งลงสู่เหวลึกอย่างยิ่ง
พานอวิ๋นเม้มปาก เอ่ยถามนายท่านเฉียน “เฉียนต้าหลางเล่าเจ้าคะ”