เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่มีผู้ใดตำหนิพานอวิ๋น และไม่มีผู้ใดตำหนิเทพภูเขา
ชาวบ้านต่างคิดตกกันหมดแล้ว ผู้เฒ่าหวังดึงมือพานอวิ๋นไปกุม ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยยิ้มพลางกล่าวว่า “เทพภูเขาคุ้มครองพวกเราแล้ว พวกเราถูกจับตัวมา เฟ่ยอิ่นก็คอยทุ่มเทดูแลอยู่ตลอด นี่ก็คือผลตอบแทนที่พวกเรากราบไหว้เทพเซียนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
หวังมากเกินไป คำอธิษฐานหนักหนาเกินไป ทว่าคนในใต้หล้ามีมากมายถึงเพียงนี้ เทพเซียนบนสวรรค์มีอยู่เพียงเท่านั้น เทพภูเขาไตรวิสุทธิ์ยิ่งมีเพียงองค์เดียว จะมีเหตุผลที่สิ่งใดๆ ล้วนสมปรารถนาได้อย่างไร”
ครั้นชาวบ้านได้ยิน วงล้อมที่ล้อมพานอวิ๋นอยู่ก็ค่อยๆ คลายตัว ทุกคนผละออกไป กลับไปนั่งลงยังที่ของตน แอบปาดน้ำตาเงียบๆ ไม่อยากทำให้พานอวิ๋นลำบากใจอีก
พานอวิ๋นอ้าปากค้าง ครู่ใหญ่ก็พูดไม่ออก
ผู้เฒ่าหวังบีบมือของนางแน่นๆ จากนั้นก็ผลักนางออกไปข้างนอก “เคยมา เคยเห็น ก็พอแล้ว รีบกลับไปเถิด กลับไปเถอะ...”
พานอวิ๋นกวาดสายตามอง เอ่ยถามเสียงแผ่ว “หวังเอ้อร์เลี่ยงเล่า”
มือที่ผลักนางของผู้เฒ่าหวังชะงักไป หลังค่อมคด ร่างกายดูราวกับจะหนักอึ้งขึ้นอีกหน่อย
แม่หวังเสี่ยวจิ่งที่อยู่ด้านข้างสะอื้นไห้กล่าวว่า “เอ้อร์เลี่ยงเขา... ปลิดชีพตนเองไปแล้ว”