เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ใบหน้าเด็กน้อยซีดเผือดราวแผ่นกระดาษทอง ลมหายใจแผ่วเบายิ่ง จวนเจียนจะดับมอดเต็มที
พานอวิ๋นอุ้มนางออกมาอย่างแผ่วเบา “หิวจนเป็นเช่นนี้!”
เถาเหยียนไป๋ควักขวดยาออกมาจากแขนเสื้อทันควัน เปิดออกแล้วบีบปากนางเบาๆ หยดน้ำยาลงไปหนึ่งหยด
พานอวิ๋นยังหยิบเอาหนวดโสมที่ตนแทะค้างไว้คำหนึ่งออกมา หักมาท่อนหนึ่งแล้วยัดเข้าปากนาง
พานอวิ๋นอุ้มตัวขึ้นมา เด็กน้อยเบาหวิว ในเสื้อผ้าหลงเหลือเพียงกระดูกเท่านั้น
เมี่ยวเหอตรวจชีพจรของนางเสร็จ นึกถึงหมู่บ้านเฝินสุ่ยที่ไร้ผู้คนแม้สักคนเดียว ก็ไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง “ภัยพิบัติธรรมชาติคราเดียว อำเภออวี้ซานไฉนจึงเป็นถึงเพียงนี้ได้”
พานอวิ๋นกล่าวเสียงขรึม “เกรงว่าคงมิใช่เพียงแค่ภัยพิบัติธรรมชาติกระมัง”
พานอวิ๋นอุ้มนางไปที่ลานบ้าน ให้นางได้สัมผัสอากาศภายนอก จากนั้นชักนำปราณวิญญาณมาโอบล้อมตัวนาง ทั้งยังถ่ายทอดปราณปฐมให้นางอีก
ส่วนเถาเหยียนไป๋วิ่งออกไปข้างนอกอย่างเร่งรีบ “ข้าจะออกไปซื้อน้ำข้าว!”
น้ำยานั่นช่วยฟื้นฟูพลังชีวิต โสมช่วยบำรุงปราณยื้อชีวิต ทว่ายังไม่เพียงพอ