เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหล่าผู้ประสบภัยเห็นนายอำเภอจูงคุณชายผู้หนึ่งที่ดูมีฐานะกว่าตนขึ้นเขามา อีกทั้งยังเหลือบไปเห็นองครักษ์พกดาบหลายคนเดินตามหลังเขา ดูท่าทางมีเงินทองยิ่งนัก ต่างพากันลุกขึ้นยืนแล้วมองดูพวกเขาด้วยความหวังเต็มเปี่ยม
ไต้หรงแนะนำกับพวกเขาอย่างยินดี “นี่คือท่านเซวีย ขุนนางตรวจการเจียงหนาน ท่านเซวียจะเป็นตัวแทนพวกเราเดินทางเข้าเมืองหลวงไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท เพื่อขอเสบียงบรรเทาภัยให้แก่พวกเรา”
พอราษฎรได้ยินเช่นนั้น ต่างก็คุกเข่าลงกับพื้นดังซ่า ชั่วครู่เดียว คนก็คุกเข่ากันจนเต็มทั่วทั้งภูเขา
เซวียเสาเข้าไปประคองผู้นำชาวบ้าน ทว่ากลับไม่อาจประคองขึ้นมาได้เลย เขาจึงทำได้เพียงเลิกชายเสื้อคลุมแล้วคุกเข่าลงต่อหน้าพวกเขา ให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจัง “คนแซ่เซวียจะทุ่มเทกำลังจนสุดความสามารถ”
ครั้นตกค่ำ พวกเซวียเสาและไต้หรงก็นอนค้างแรมกันที่เชิงเขา
ท่านแม่ชราของไต้หรงได้รับการจัดให้อยู่บนยอดเขา ส่วนภรรยาและลูกอาศัยอยู่ที่เชิงเขากับเขาตลอด เขายกน้ำชาต้มชามหนึ่งมายื่นให้เซวียเสา พลางยิ้มกล่าว “ที่นี่ของข้าไม่มีข้าวสาร แม้แต่ใบชาก็หมดเกลี้ยง ได้แต่เชิญท่านดื่มน้ำต้มกิ่งไม้แล้ว”
เซวียเสาดมดูแล้วยิ้มกล่าว “หญ้าเอ็นยืด พี่ไต้ช่วงนี้ไอหรือ”