เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ปลอบประโลมภูตโสมให้อยู่ในความสงบได้แล้ว พานอวิ๋นจึงค่อยเก็บกระถางสามสมบัติ แขวนไว้ที่ข้างเอวแล้วกวักมือเรียกทุกคนให้กลับเข้าเมือง
พวกเขาลงสู่พื้นตรงริมทะเลนอกเมือง หากจะกลับเข้าเมืองเฉวียนโจว บินไปก็ใช้เวลาครึ่งเค่อ แต่ถ้าเดินเท้าก็คงราวครึ่งชั่วยาม
ในที่สุดพวกเขาก็พบเกวียนเล่มหนึ่งริมทางที่กำลังจะมุ่งหน้าเข้าเมือง จึงจ่ายเงินสิบอีแปะแล้วขึ้นนั่งบนเกวียน
บนเกวียนมีผักสดสองชะลอม ข้าวสาลีสองกระสอบป่าน และยังมีถั่วงอกอีกหนึ่งชะลอม
คณะพานอวิ๋นนั่งตรงขอบเกวียน ปล่อยขาห้อยแกว่งไกวไปมาอยู่นอกตัวเกวียน
พานอวิ๋นหันไปมองผักสดในชะลอมแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยถามว่า “นี่จะเอาเข้าไปขายในเมืองหรือ”
ชาวชราขานรับคำหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างยินดีว่า “ในเมืองมีคนเข้ามาเยอะแยะ ผักขายดีนัก”
พานอวิ๋นคลี่รอยยิ้มขึ้น “เป็นคนในยุทธภพหรือ”
“ใช่แล้ว พกดาบพกกระบี่ แล้วก็ยังมีพวกนักพรตเต๋าที่เดินดูดวงให้คนไปทั่ว” ชาวชราหันมายิ้มให้คราหนึ่ง “การแต่งกายของพวกเขาก็เหมือนพวกคุณชายแม่นางนี่แหละ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นลูกหลานตระกูลดี แต่ละครั้งก็คิดเงินไม่มาก คิดแค่หนึ่งหรือสองอีแปะก็ทำนายแล้ว ทว่าเวลาจับจ่ายซื้อของกลับใจกว้างยิ่งนัก ข้าขายผักกาดขาวให้พวกเขาหัวหนึ่ง ขายได้ตั้งห้าอีแปะเชียว”