เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฝีเท้าของพานอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย “เร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ ข้านึกว่าเขาจะยื้อชีวิตอยู่ได้จนพ้นฤดูสารทเสียอีก”
อาการบาดเจ็บของเขาสาหัสยิ่งนักจริงๆ นางฟันธงว่าเขาไม่มีทางมีชีวิตรอดผ่านพ้นปีนี้ไปได้ ทว่าหากประคบประหงมดูแลรักษาดีๆ การจะยื้อไปจนพ้นฤดูสารทก็ไม่น่าจะมีปัญหาอันใด
หลี่เหวินอิงมองดูนางด้วยสายตาซับซ้อน “ได้ยินมาว่าภายในตระกูลโออุจิแก่งแย่งอำนาจกัน ข้ารับใช้ตระกูลก่อกบฏ โออุจิ โนริฮิโระถูกโทสะครอบงำจนสิ้นใจตายท่ามกลางความวุ่นวาย ทว่าก็มีคนกล่าวขานกันว่าถูกข้ารับใช้ตระกูลลอบสังหาร”
พานอวิ๋นเลิกคิ้ว เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “คั่นด้วยทะเลกว้างใหญ่เพียงนี้ พวกเจ้าได้รับข่าวสารมาได้อย่างไรกัน”
หลี่เหวินอิง “แต่ก่อนนั้น เพราะราชสำนักมิได้ให้ความสำคัญกับแคว้นญี่ปุ่น ข่าวคราวจึงล่าช้า ทว่าข่าวคราวของฝั่งภาคประชาชนกลับหูตากว้างไกลกว่ามาก
โจรสลัดทะเล ชาวประมงที่หลบหนีออกทะเล เรือสินค้าที่ลักลอบค้า—ย่อมมีช่องทางส่งข่าวกลับมาเสมอ”
หลี่เหวินอิงเอ่ย “คนของต้าหมิงยามออกไปภายนอกทั้งทะนงตนและต่ำต้อยในคราเดียวกัน ทะนงตนเพราะต้าหมิงคือมหาอาณาจักรเกรียงไกร สี่คาบสมุทรยอมสวามิภักดิ์ ต่ำต้อยเพราะพวกเขารู้ตัวดีว่าการหลบหนีออกทะเลคือความผิด หากเกิดเรื่องขึ้น ราชสำนักย่อมไม่ยื่นมือเข้ามาเป็นที่พึ่งให้พวกเขา แม้แต่ชาติกำเนิดถิ่นฐานพวกเขาก็ยังมิอาจบอกออกไปได้
เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้พัวพันไปถึงญาติมิตรสหาย