เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ด้วยเหตุที่สมบัติบางชิ้นถูกวางทิ้งไว้นานเกินไป อาจมีตกหล่นเข้าไปตามซอกหิน ทหารทั้งหลายจึงพากันแคะออกมา เพื่อจะนำกำไลเงินเกลี้ยงวงหนึ่งออกมา ทหารสองนายถึงกับยอมสกัดหิน ขยายรอยแยกให้กว้างขึ้นแล้วหยิบออกมา
พานอวิ๋นเฝ้ามองตลอดทั้งกระบวนการ แม้แต่ทหารที่กอบโกยเหรียญอีแปะก็มิได้แอบซุกซ่อนไว้สักเหรียญเดียว ระเบียบวินัยอันเคร่งครัดเฉียบขาดเช่นนี้ ทำให้นางนึกถึงกองทัพหนึ่งในยุคหลังขึ้นมา
พานอวิ๋นยิ่งวางใจมากขึ้นที่จะมอบขุมทรัพย์อีกครึ่งหนึ่งที่เหลือให้เฉินเหวิน
ยามที่พวกเขาเดินออกจากถ้ำ ท้องฟ้าก็สว่างโร่แล้ว ดวงอาทิตย์กลมโตโผล่พ้นผืนน้ำทะเล เมฆสีรุ้งโดยรอบค่อยๆ เจือจางลง
พานอวิ๋นสู้แสงแดดมองดวงอาทิตย์ปราดหนึ่ง พ่นลมหายใจระบายความอัดอั้นในอก ยิ้มบางๆ ให้เฉินเหวิน “ข้ายังต้องอาศัยเรือของผู้บัญชาการพันครัวเรือนเฉินเดินทางกลับ ส่งข้าเพียงครึ่งทางก็พอแล้ว”