เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อีกฝ่ายมีเรือทั้งหมดสามลำ
คนไม่กี่คนชะโงกศีรษะออกมาดู ภายใต้แสงจันทรา พอจะจำแนกได้รางๆ ว่าบนเสาแขวนธวัชสองผืนที่มีคำว่า “ต้าหมิง” และ “เฉิน”
นางจึงยอมให้กระถางสามสมบัติร่อนลงมา
บนดาดฟ้าเรือไม่มีผู้ใด ไม่สิ มีคนอยู่คนหนึ่ง
เฉินเหวินทำตามที่พานอวิ๋นบอก สั่งทหารทุกคนมิให้ออกจากห้องเรือ ส่วนตัวเขายืนอยู่หน้าประตูห้องเรือ เขารู้สึกสังหรณ์ใจอยู่รำไร ทว่าก็ยังอยากดูให้เห็นกับตาว่าพานอวิ๋นจะมาอย่างไรกันแน่
ครั้นเห็นหม้อที่ร่วงลงมาจากฟ้า รูม่านตาของเฉินเหวินพลันหดเกร็ง คนทั้งร่างชาดิกไปหมด
พานอวิ๋นยัดหัวผักกาดแดงเข้าแขนเสื้อไปแล้ว ตบหัวมันเบาๆ ปลอบประโลม ยันมือวูบหนึ่งก็กระโดดออกมาจากกระถาง
คนอื่นๆ ก็กระโดดออกมาจากกระถางเช่นกัน กระถางสามสมบัติหดเล็กลงแขวนไว้ข้างเอวของพานอวิ๋น
เฉินเหวินค่อยๆ หุบปากที่อ้ากว้างของตนเข้า เดินเก้ๆ กังๆ ก้าวแขนขาข้างเดียวกันขึ้นมาคารวะ “นักพรตพาน!”
พานอวิ๋นพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย “ไปกันเถอะ”