เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พานอวิ๋นยัดหลานศิษย์ทั้งสามเข้าไปในกระถางสามสมบัติ พอมืดค่ำสนิทก็ลอยขึ้นสู่เวหาแล้วบินจากไปด้วยเสียงฟิ้ว
เพื่อไม่ให้เป็นที่สะดุดตา นางยังวางค่ายกลเก็บเสียงเอาไว้
ทว่าพอกระถางสามสมบัติลอยขึ้นฟ้า ค่ายกลเก็บเสียงก็ถูกกระแทกจนแตกละเอียด เฮ้อ ค่ายกลที่วางด้วยแผ่นยันต์อาคมก็มีข้อเสียเพียงเท่านี้ ทนทานต่อแรงกระแทกได้ต่ำ คลื่นเสียงตอนลอยขึ้นฟ้าเพียงนิดเดียวก็กระแทกมันจนแหลกแล้ว
แต่พอพุ่งขึ้นสู่เวหา พานอวิ๋นก็บินปรื๋อออกไปในทันใด ไม่คิดจะซ่อนเร้นอีกต่อไป
กระถางสามสมบัติบินออกจากเรือนรับรอง แล้วบินพ้นกำแพงเมืองเฉวียนโจว บินข้ามผ่านป่าไม้นอกเมือง...
เสียงดังฟิ้วบินผ่านเหนือยอดไม้ แล้วบินฟิ้วกลับมาอีกรอบ จากนั้นก็ลอยนิ่งอยู่เหนือกิ่งไม้
สี่ศีรษะยื่นออกมาจากกระถางสมบัติพร้อมๆ กัน แล้วก้มมองลงไปเบื้องล่าง
พานอวิ๋นจ้องมองเงาตะคุ่มๆ สลัวรางเบื้องล่าง นางอุ้มพานเสี่ยวเฮยยื่นออกไปนอกกระถางสมบัติ “รีบดมดูเร็วเข้า”
พานเสี่ยวเฮยที่ตัวลอยเคว้งกลางอากาศ มีชีวิตรอดอยู่ได้ด้วยสองมือของพานอวิ๋น “...”
พานอวิ๋นเขย่าตัวมัน “รีบดมสิ เจ้ามิได้บอกว่าได้กลิ่นของหงเหยียนหรือ”