เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คบเพลิงถูกจุดขึ้นอีกครั้ง เสี่ยวหงที่ลอยคว้างอยู่ไม่ชอบกลิ่นของเปลวไฟ จึงจงใจหลบเลี่ยงไปเล็กน้อย
อีกทั้งคนกลุ่มนี้ล้วนเป็นทหาร ซ้ำยังเป็นบุรุษทั้งหมด ปราณปีศาจและปราณหยางบนร่างจึงเข้มข้นยิ่งนัก ทำให้นางรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างยิ่ง
ดังนั้นนางจึงลอยละล่องไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า เอ่ยกับพานอวิ๋นผ่านความว่างเปล่าว่า “เมื่อครู่ข้าเห็นพวกเขามาลูบคลำกำแพงนี้ เหมือนจะอยากหลบเจ้า แต่ผลคือเจ้าเข้ามาแล้ว พวกเขาก็ยังหาที่หลบไม่ได้เลย”
พานอวิ๋นจึงมองไปยังชายชุดเทา มันเดินวนเวียนไปมาในถ้ำ ทว่ากลับไม่เข้าใกล้กำแพงที่เสี่ยวหงบอกเลยแม้แต่น้อย
เฉินเหวินเห็นนางมองกำแพงด้านนั้น แล้วหันไปมองชายชุดเทา ก็เข้าใจได้ในทันที ถีบชายชุดเทาไปหนึ่งเท้า ล้มคว่ำลงบนกำแพงนั้นโดยตรง
เฉินเหวินหน้าขรึมลงพลางเอ่ยว่า “เปิด”
ชายชุดเทาหนุ่มคาดไม่ถึงว่าพวกเขากระทั่งเรื่องนี้ก็ล่วงรู้ สายตากวาดมองผ่านพวกเขา จากเครื่องแต่งกายนั้นดูไม่ออกจริงๆ ว่ามีที่มาเช่นไร
คนกลุ่มนี้มีทั้งบุรุษ สตรี คนวัยกลางคน และยังมีเด็กหนุ่ม ดูคล้ายปะปนคละเคล้ากันไป
ทว่า...