เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่หมิงเจ๋อยิ้มพลางพยักหน้า “ก็ดีเหมือนกัน ให้วีรชนได้พักผ่อนให้เต็มที่ พวกเราค่อยพบกันภายหลัง ได้ยินว่านางยังนำสินแร่เงินกลับมาสองกระสอบป่าน ไม่ทราบว่าอยู่ที่ใดหรือ ข้าเชิญท่านติงกับพวกช่างฝีมือมาแล้ว พวกเขารู้จักเหมืองเงินเป็นอย่างดี...”
สินแร่เงินสองกระสอบป่านอยู่บนเรือ แน่นอนว่าพวกเขาย่อมไม่มีทางนำกลับมาแค่สองกระสอบป่านอยู่แล้ว
นี่เป็นเพียงสิ่งที่เปิดเผยเบื้องหน้าเท่านั้น
ความจริงแล้ว ในมิติของพานอวิ๋น เมี่ยวเจิน เมี่ยวเหอ และเถาเหยียนไป๋ล้วนบรรจุไว้คนละกองใหญ่
ยามอยู่ที่ตำบลโอโมริ พานอวิ๋นก็มอบหยกมิติให้เซวียเสาชิ้นหนึ่ง ในมิติของเซวียเสาจึงบรรจุไว้กองใหญ่เช่นกัน
คิดจะดึงดูดผู้คนให้ไปยังแคว้นญี่ปุ่นมากขึ้น ไปแย่งชิงเหมืองเงินแห่งนี้ ก็ต้องทำให้พวกเขารู้ว่าเหมืองเงินนี้อุดมสมบูรณ์เพียงใด ต้องให้พวกเขาได้สัมผัสของจริง...
พานอวิ๋นแทบมิได้สนใจสินแร่สองกระสอบป่านบนเรือนี้ ปล่อยให้พวกเขาแย่งชิงกันตามความสามารถ
ทว่าชวีเล่อผู้ดูแลสินแร่สองกระสอบป่านนี้ กลับใช้สินแร่แลกเงินกลับมาให้นางได้ถึงสองพันกว่าตำลึง
พานอวิ๋น “...สมกับเป็นเจ้าจริงๆ!”