เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นั่นแปดส่วนให้ราษฎรจริงๆ หรือ”
“ให้จริงๆ พวกเราเห็นกับตา ครั้งนี้ศาลาว่าการยังนับว่าประพฤติตนเป็นผู้เป็นคนอยู่บ้าง” ท่านจอมยุทธ์ผู้หนึ่งถอนหายใจกล่าว “ปลายเดือนหกมีลมกรรโชกโหมกระหน่ำ ฝูเจี้ยนฝนตกหนักติดต่อกันหลายวัน กระทั่งต้นไม้ใหญ่ที่ปลูกมาหลายสิบปียังถูกถอนรากถอนโคน ผู้ประสบภัยแสนสาหัสยิ่งนัก หากศาลาว่าการเวลานี้ยังโลภโมโทสันเอาเงินเหล่านี้ไปอีก ไม่เพียงราษฎรท้องถิ่น แม้แต่พวกเราก็คงต้องก่อกบฏแล้ว!”
ท่านจอมยุทธ์เอ่ยถึงเรื่องนี้ด้วยปราณอาฆาตอัดแน่นเต็มท้อง ลดเสียงลงกล่าวว่า “หนิงฮว่ามณฑลฝูเจี้ยนจะเกิดกบฏ ได้ยินข่าวจากในยุทธภพว่าเป็นเพราะราชสำนักส่งขุนนางลงมา บังคับขู่เข็ญให้ราษฎรขุดเหมืองเงิน บรรดาคนงานเหมืองต่างมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ไหว ประกอบกับช่วงปลายเดือนหกมีพิรุณกระหน่ำ ราชสำนักบรรเทาภัยพิบัติไม่ทันกาล เย่จงหลิวผู้นั้นจึงอาศัยจังหวะที่วิถีชีวิตผู้คนขาดสะบั้น ปลุกระดมเพียงเล็กน้อยก็รวบรวมคนได้นับพัน ได้ยินว่ายามนี้พวกเขาตีแตกไปสามอำเภอติดต่อกันแล้ว รวมกำลังคนได้กว่า 20,000 คน”
พานอวิ๋นดึงสายตากลับ ไม่รับฟังอีก ก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังเรือเดินทะเล
ยามเดินทางกลับ เรือทุกลำนางวางนายท้ายเรือไว้ลำละสองคน ล้วนเป็นคนที่เฉินเหวินมอบให้นางทั้งสิ้น