เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พานอวิ๋นเปิดประชุมคราเดียว ทุกคนล้วนนอนไม่หลับ
ไม่เพียงแต่เหล่าท่านจอมยุทธ์ แม้แต่พวกฉางเหวินเซวียนและกัวภูเขาใหญ่ที่คอยติดตามอยู่ในขบวนเงียบๆ มาตลอดก็ยังอารมณ์พลุ่งพล่านจนข่มตานอนไม่ลง
พวกเขาเป็นคนของผู้บัญชาการพันครัวเรือนเฉินเหวิน ถูกส่งมาเพื่อคัดท้ายเรือให้พานอวิ๋น
เพราะมีเพียงพวกเขาที่อ่านแผนที่ทะเลออก อีกทั้งยังเดินเรือเดินทะเลเป็น ตลอดทางทุกคนจึงดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี
ยามเจ็บป่วยให้พวกเขารักษาก่อน ยามบุกตะลุยฝ่าดงศึกก็คอยดูแล คอยช่วยปัดป้องดาบให้เป็นครั้งคราว
พวกตนคนมากมายปานนี้ ล้มตายไปสักคนย่อมไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่หากสามคนนี้ตายไป พวกเขาคิดจะกลับบ้านก็ยากแล้ว
กัวภูเขาใหญ่นอนพลิกไปพลิกมา ข่มตานอนไม่หลับจริงๆ จึงกระดึ๊บๆ ขยับเข้าไปใกล้ฉางเหวินเซวียน กระซิบเสียงเบาว่า “ขุมทรัพย์อยู่ที่นี่... เช่นนั้นบนทะเล...”
“หุบปาก!” ฉางเหวินเซวียนเอามืออุดปากเขาไว้ ชำเลืองมองออกไปนอกห้องอย่างระมัดระวัง แล้วดุเสียงเบา “เจ้าอยากตายรึ ท่านจอมยุทธ์ที่เป็นเพื่อนร่วมทางผู้ใดมิใช่คนหูตากว้างไกลบ้าง?”
ทหารที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยเสียงเบาเช่นกัน “กลับไปค่อยว่ากัน”
แต่กัวภูเขาใหญ่อึดอัดใจยิ่งนัก พึมพำว่า “นักพรตพานพาพวกอาซิ่นไปห้าคน ไม่รู้ว่าไปทำอะไรกันแน่...”