กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางเหวยอี้เห็นศีรษะของเขาพับเอียงไปด้านข้างอย่างอ่อนยวบ หัวใจก็พลันกระตุก ตกใจจนมือไม้อ่อนระทวย เขาโผเข้าไปข้างหน้าแล้วคว้ามือของเขาไว้ “นี่ นี่ นี่ นี่เป็นอะไรไป เมื่อครู่ยังดีๆ อยู่แท้ๆ”
เมี่ยวเหอ “...เขาเพียงหลับไปเท่านั้น”
เถาเหยียนไป๋ตกใจท่าทีกระโตกกระตากของเขาจนหัวใจเต้นผิดจังหวะไปสองครา “ตอนยกจงระวังให้มาก ตราบใดที่ไม่ตัวร้อนเป็นไข้สูง ปัญหาก็ไม่นับว่าใหญ่หลวง ศิษย์พี่วางใจเถิด”
จางเหวยอี้ยิ้มแหยพลางชักมือกลับ “ปัญหาไม่ใหญ่โตก็ดีแล้ว”
พานอวิ๋นเก็บแผ่นยันต์อาคมที่ใช้ตั้งค่ายกลกลับมา แล้วตบลงบนแผ่นไม้ที่เขานอนอยู่อย่างเด็ดขาด ตั้งค่ายกลคืนวสันต์ให้เขาใหม่อีกครั้ง จากนั้นจึงโบกมือกล่าว “ยกตัวเขาขึ้น พวกเราไป!”