เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พานเสี่ยวเฮยพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
เซวียเสาอดไม่ได้ที่จะมองไปยังแมวดำบนไหล่ของนาง พลางยิ้มกล่าว “สติปัญญาของพานเสี่ยวเฮยดูเหมือนจะสูงขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ”
พานเสี่ยวเฮยแอบบ่นในใจ 【เทียบการสะสมความรู้ เทียบความจำ เทียบพลังการคำนวณ ข้าเหนือกว่าเขาทุกอย่าง สติปัญญาของข้าแต่ไหนแต่ไรก็สูงมากอยู่แล้วเถอะ?】
พานอวิ๋นได้ยินเสียงบ่นพึมพำในใจของมัน ก็ทำเป็นไม่ได้ยิน พยักหน้าตอบส่งๆ “แสดงว่าข้าวที่มันกินเข้าไปไม่เสียเปล่า”
เซวียเสา “...”
ทั้งสองคนข้ามคันนา ก็แลเห็นจางเหวยอี้กับเสวี่ยฮวาที่กำลังพยายามยื้อชีวิตจางเหวยเหลียงอย่างสุดกำลัง
เมื่อเห็นพานอวิ๋นกับเซวียเสา ขอบตาของจางเหวยอี้ก็แดงระเรื่อ “ศิษย์น้องหญิงพาน เจ้าเร่งมาดูเหวยเหลียงเร็วเข้า เขา เขาเหมือนจะไม่ไหวแล้ว”
พานอวิ๋นรีบวิ่งขึ้นหน้าไปดู