เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฌานาจารย์เป่าฮ่ายมองเสวียนเมี่ยวและเถาจี้แวบหนึ่ง ยิ้มบางๆ พยักหน้ากล่าวว่า “ก็ดีเช่นกัน”
เขาลุกขึ้นเดินจากไป สละทั้งมิติและเวลาให้พวกเขารำลึกความหลัง
ซามูไรเดินก้าวหนึ่งหันมองสามครา ครั้นเห็นฌานาจารย์เป่าฮ่ายเดินห่างออกไปเจ็ดแปดก้าวแล้ว ก็รีบตามไปติดๆ ก้มหน้าค้อมกายเอ่ยความเห็นคัดค้าน “ท่านฌานาจารย์ หากพานอวิ๋นฉวยโอกาสนี้พาหมอเทวะเถาหนีไปจะทำอย่างไรขอรับ”
ฌานาจารย์เป่าฮ่ายยิ้มพลางกล่าวว่า “ไม่ว่าจะเป็นธรรมาจารย์เสวียนเมี่ยว หมอเทวะเถา หรือนักพรตน้อยพานที่มาใหม่ ข้าดูแล้วล้วนเป็นผู้มีใจเปิดเผยบริสุทธิ์ ต่อให้จะไป พวกเขาก็คงบอกลาซึ่งหน้า ได้โปรดช่วยแจ้งคุณชายโมริด้วยเถิด ในเมื่อตัดสินใจใช้หมอเทวะเถาแล้ว ก็ควรส่งมอบความไว้วางใจ แขกผู้มาเยือนหลายท่านจากแผ่นดินมหาอำนาจล้วนเป็นคนจริงใจทั้งสิ้น”
บัดนี้มีเวลาแล้ว พานอวิ๋นจึงค่อยๆ ปรึกษาแผนการขั้นต่อไปกับพวกเขาได้เสียที