เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เกาจื้อหมิงอดไม่ได้ที่จะพูดเหน็บแนมขึ้นมา “ถึงอย่างไรบัณฑิตจวี่เหรินก็ไม่เหมือนใคร ฉลาดกว่าพวกเราอยู่หน่อยจริงๆ”
เฉินหลิวเทาและฉวี่จือสิงกอดดาบยืนอยู่ด้านข้าง ในใจแค่นยิ้มเย็นชา หึ ดูแคลนท่านเซวียของพวกเราเกินไปแล้ว เขาไม่ได้เป็นเพียงแค่จวี่เหรินเสียหน่อย!
ในห้องพลันเหลือเพียงสี่คน กับแมวอีกหนึ่งตัว
สายตาของเสวียนเมี่ยวทอดมองไปยังเซวียเสาโดยตรง นี่เป็นครั้งที่สองที่นางได้พบเขา ครั้งก่อนที่พบคือริมทะเลเมื่อปีก่อน เขาวิ่งโร่มาส่งข่าวเตือนนางว่าพานอวิ๋นประสบภัย
นางมองดูเซวียเสา แล้วหันกลับมามองพานอวิ๋น “พวกเจ้า...”
“เมื่อคืนเร่งรีบไปบ้าง หลายเรื่องยังไม่ทันได้เล่า” พานอวิ๋นชี้ไปที่เซวียเสาแล้วกล่าว “ขอแนะนำใหม่อีกครั้ง นี่คือเซวียเสา ศิษย์พี่หญิงสี่ เขาเป็นหลานชายของเซวียเส้าชิงเจ้าหนี้บุญคุณของท่าน”