เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พานอวิ๋นเลิกคิ้วเอ่ย “ฮ่องเต้ผู้นี้แม้จะโลเลไม่เด็ดขาด ทว่ายังมีสายตามองคนอยู่บ้าง การวางเจ้าไว้ในตำแหน่งขุนนางตรวจการนับว่ายอดเยี่ยมยิ่ง ขอเพียงเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ย่อมช่วยเขาดูพวกภูตผีปีศาจร้ายภายในต้าหมิงได้ทะลุปรุโปร่งอย่างแน่นอน”
เซวียเสา “ยามที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานแต่งตั้งหวังเจิ้น เจ้ามิได้พูดเช่นนี้นี่”
พานอวิ๋นถอนหายใจ “ข้ามานึกย้อนดูภายหลัง เขาใช่ว่าจะไม่รู้นิสัยสันดานของหวังเจิ้น เพียงแต่ต้องการใช้หวังเจิ้นไปต่อกรกับขุนนางในราชสำนักก็เท่านั้น”
นางส่ายหน้า “ราชสำนักช่างซับซ้อนยิ่งนัก ไม่น่าสนุกเอาเสียเลย สู้บำเพ็ญมรรคยังดีกว่า จริงก็คือจริง เท็จก็คือเท็จ ต่อให้จริงเท็จปะปน จริงๆ เท็จๆ ทว่าเมื่อไร้เรื่องราวทางโลก ย่อมไร้อารมณ์ความรู้สึก ในใจก็ไม่ทรมาน”
เซวียเสาได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาคำหนึ่ง “เจ้าช่างไร้เดียงสาจริงๆ”