เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ต้าหมิงและแคว้นญี่ปุ่นนั้นมีการค้าขายไปมาหาสู่กัน แน่นอนว่าภายใต้นโยบายข้อห้ามออกทะเล การค้าระหว่างสองประเทศล้วนดำเนินผ่านทางราชการ เรียกว่าการค้าบรรณาการ หรือเรียกอีกอย่างว่าการค้าตราอนุญาต
เพราะการที่ญี่ปุ่นจะมาค้าขายกับต้าหมิงได้นั้น จำเป็นต้องถือยันต์คังเหอไว้ในมือ
มีเพียงถือยันต์คังเหอขึ้นฝั่งเท่านั้น ต้าหมิงจึงจะยอมรับว่าเป็นการค้าที่ถูกต้องตามกฎหมาย มิฉะนั้นแล้ว ทุกอย่างจะถูกมองว่าเป็นการลักลอบค้า
โจรสลัดญี่ปุ่นอาละวาด ไม่เพียงแต่ปล้นชิงราษฎรและทรัพย์สินเงินทองของต้าหมิง ทว่ายังรบกวนราษฎรตามชายฝั่งทะเลของแคว้นญี่ปุ่นด้วย
สินค้าที่พวกมันขนกลับมาได้ลิดรอนผลประโยชน์ของคนบางกลุ่ม
อย่างไรเสีย หากไม่มีพวกมัน ตระกูลที่ไปทำการค้าตราอนุญาตย่อมนำสินค้ากลับมาขายได้มูลค่าเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว
ดังนั้นสำหรับโจรสลัดญี่ปุ่นในแคว้นญี่ปุ่น ในกลุ่มผลประโยชน์ระดับกลางขึ้นไปจึงมีทั้งชอบและชังคนละครึ่ง ทว่าในระดับกลางลงมา ราษฎรกลับเกลียดชังเข้ากระดูกดำ
ราษฎรระดับกลางลงมามิได้รับผลประโยชน์ที่โจรสลัดญี่ปุ่นได้มาจากต้าหมิง ในทางกลับกันเพราะโจรสลัดญี่ปุ่นอาละวาด นักรบไร้นายเพิ่มจำนวนขึ้น แถบชายฝั่งทะเลจึงเกิดการปะทะด้วยอาวุธอยู่บ่อยครั้ง
ซามูไรเหล่านี้ตีรันฟันแทงทำข้าวของพังเสียหายก็ไม่ชดใช้ ทำร้ายราษฎรสามัญบาดเจ็บก็ไร้ความผิด ย่อมไม่มีการจ่ายค่าเสียหายตามไปด้วย หากราษฎรไม่เกลียดชังพวกมันสิถึงจะแปลก
เมื่อเทียบกันแล้ว พวกเขากลับชอบพ่อค้าและโจรสลัดทะเลที่ลักลอบค้ามาจากต้าหมิงมากกว่า