กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หวังชงมิอาจสะกดกลั้นรอยยิ้มบนใบหน้า มองพานอวิ๋นด้วยสีหน้าเลื่อมใสและยินดียิ่ง
เมี่ยวเหอ เมี่ยวเจิน และเถาเหยียนไป๋ส่งเสียงโห่ร้องยินดีคำรบหนึ่ง โผเข้าล้อมหวังชงไว้ “ศิษย์พี่ใหญ่!”
พานอวิ๋นส่งสายตาให้พวกเขา บอกเป็นนัยว่ามีสิ่งใดให้กลับไปคุยในห้องเรือ ที่นี่ผู้คนมากหน้าหลายตา หูตาก็พลอยมากตามไปด้วย
เมี่ยวเจินเข้าใจความหมาย ดึงตัวหวังชงและหูจิ่งผละออกไปทันที
พานอวิ๋นหมุนกายทะยานร่างไปยังฝั่งตรงข้าม ยืนอยู่เบื้องหน้าเฉินเหวินอีกครา “ท่านจอมยุทธ์เฉิน ครานี้เชื่อข้าแล้วกระมัง”
เฉินเหวินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถาม “นักพรตซานจู๋จะทนได้สักกี่เที่ยว แม้กล่าวว่าสองคนก็คุมหางเสือเรือได้ ทว่าหากประสานกันห้าคนย่อมดีที่สุด ความเร็วในการเปลี่ยนทิศทางจะรวดเร็วขึ้นมาก”