เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เชือกเส้นหนึ่งถูกสะบัดทิ้งลงมาจากหน้าผาเขา คนทั้งหกเงยหน้าขึ้นมอง
สี่จินชะโงกศีรษะออกมาจากบนหน้าผามองแวบหนึ่ง ร้องตะโกนเสียงดัง “นักพรตซานจู๋ หยั่งไม่ถึงก้นผา ปล่อยลงไปอีกหน่อย!”
พานอวิ๋นผูกเชือกไว้กับต้นไม้ ออกแรงดึงเงื่อนให้แน่น เอ่ยถาม “ขาดอีกเท่าใด”
คนใต้หน้าผาโผกายขึ้นมาแล้ว ระหว่างทางกระตุกเชือกคราหนึ่งเพื่อยืมแรง ร่อนลงบนหน้าผาอย่างแผ่วเบา “ไม่ต้องปล่อยแล้ว ขาดไปแค่จั้งเศษๆ ก้นผาโขดหินสูงต่ำไม่เท่ากัน พวกเขาคงไม่ถึงกับกระโดดไม่พ้นแม้แต่จั้งเดียวหรอกกระมัง”
พานอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็ปล่อยเชือกทันที ไม่อยากจะไปแก้ปมอีก
นางชี้ไปยังต้นไม้หลายต้นใกล้ๆ อย่างดีอกดีใจพลางเอ่ย “ท่านจอมยุทธ์ทั้งหลาย ข้ายังหาตำแหน่งผูกเชือกไว้ให้พวกท่านพร้อมสรรพแล้ว รีบมาเร็วเข้า รีบมาเร็วเข้า”