กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ท่ามกลางความมืดมิด เสียงขยับยวบยาบดังขึ้น เงาทมิฬสายแล้วสายเล่าทยอยร่นกระชั้นเข้ามามิขาดสาย
คณะพานอวิ๋นทั้งเจ็ดคนนั่งยองๆ อยู่บนพื้นพลางแหงนหน้ามอง
เงาทมิฬที่เดินเข้ามาขานตัวเลขด้วยเสียงแผ่วเบา “สิบสอง”
จางเหวยอี้เอ่ยเสียงเบา “ไปยืนฝั่งซ้าย สงบใจรอฟังคำสั่ง”
เมี่ยวเหอขยับขาเบียดเข้าไปข้างกายพานอวิ๋นแล้วกระซิบถาม “อาจารย์อาน้อย เหตุใดหมายเลขของพวกเราถึงไปอยู่ที่แปดสิบกว่าเล่า”
พานอวิ๋นส่ายหน้า “ข้าไม่รู้ แต่ข้ารู้ว่ามิได้จัดตามฝีมือวรยุทธ์อย่างแน่นอน”
เซวียเสายิ้มพลางเอ่ย “ย่อมมิได้จัดตามอายุเช่นกันเป็นแน่”
พวกเขากลุ่มนี้ถือเป็นผู้ที่มีอายุน้อยที่สุดแล้ว