กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ซ่งเซวียนแห่งสำนักเหิงซานเป็นสตรี พอนางกับศิษย์พี่ก้าวเข้ามาก็เห็นพานอวิ๋นเป็นคนแรก จากนั้นจึงเป็นเมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอ
นางอดแย้มยิ้มไม่ได้ “นี่เป็นรุ่นเยาว์ของตระกูลใดกัน”
พานอวิ๋นได้ยินพลันหันกลับไป ในแววตาพาดผ่านความตื่นตะลึงระคนชื่นชม
อีกฝ่ายเป็นสตรีวัยราว 20 ปีที่มีรูปลักษณ์งดงามเจิดจรัส ในมือถือกราบี่เล่มหนึ่ง อาภรณ์สีแดงขับเน้นดวงหน้าให้ขาวผ่องราวดั่งหิมะ
ซึ่งแตกต่างจากผ้าโปร่งสีแดงที่เสี่ยวหงและหงเหยียนชอบสวมใส่ ชุดสีแดงของนางรัดด้วยเข็มขัด เอวคอดกิ่วเพียงกำมือ ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นประดุจดอกงิ้วแดงบนหน้าผาเขา ทั้งเข้มแข็งทว่ายังคงตระการตาจับใจ
พานอวิ๋นรู้สึกว่า แม้งานเลี้ยงสุรานี้จะสืบหาเบาะแสอันใดไม่ได้ การได้รู้จักนางก็ไม่นับว่าเสียเที่ยวแล้ว