กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เสียงฝีเท้าดังต๊อกแต๊กแว่วมา สองคนที่ยืนสนทนากันอยู่หน้าประตูดวงจันทร์หันหน้าไปมองพร้อมกัน
ชวีเล่อชะงักฝีเท้า ในใจพลันเย็นวาบ มิกล้ามองพานอวิ๋น จึงหันไปมองเซวียเสา เมื่อมองดูเช่นนี้ก็ตกใจขึ้นมา “เป็นท่านหรือ”
เซวียเสากุมหมัดคารวะพลางยิ้ม “คุณชายชวี”
ชวีเล่อพยักหน้าให้เขา บรรยากาศผ่อนคลายลง เขาจึงหันไปมองพานอวิ๋น “พานอวิ๋น เฉินหลานเชิญพวกเจ้าไปร่วมกินข้าวด้วยหรือไม่”
พานอวิ๋นพยักหน้า
ชวีเล่อมีสีหน้าคล้ายโล่งอก “เช่นนั้นก็ดีแล้ว”
พานอวิ๋นถามเขา “จวนเทียนซือไปกี่คน”
สีหน้าของชวีเล่อดูประหลาดพิกล “นอกจากพวกเราไม่กี่คนแล้ว ไม่มีเลยแม้แต่คนเดียว”
พานอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง “เพราะเหตุใด”