เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
คุณชายใหญ่ตระกูลเฉินที่เดินอยู่ทางซ้ายของชายหนุ่มชะงักฝีเท้าลงอย่างอดมิได้ พลางแย้มยิ้มขึ้น “หรือว่าทั้งสองท่านจะรู้จักกันหรือ”
พานอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้น มองไปยังเซวียเสา อยากฟังว่าเขาจะกล่าวอย่างไร
เซวียเสากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เมื่อปีก่อนตอนปราบโจรที่เฉวียนโจว ผู้น้อยก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย ครานั้นนักพรตซานจู๋รับมือหนึ่งต่อสิบ ผู้น้อยเลื่อมใสยิ่งนัก”
ใบหน้าของคุณชายใหญ่เฉินสว่างวาบขึ้นมาทันที จ้องมองพานอวิ๋น “ที่แท้ท่านนี้คือนักพรตซานจู๋นี่เอง นึกมิถึงว่าจะเยาว์วัยกว่าในคำเล่าลือเสียอีก หากรู้แต่แรกว่าเป็นนักพรตมา ผู้น้อยควรจะออกไปต้อนรับด้วยตนเอง เสียมารยาทแล้ว ช่างเสียมารยาทจริงๆ”
พานอวิ๋นกุมหมัดคารวะตอบพลางยิ้ม “คุณชายมิต้องเกรงใจ...”
นางมองไปยังจางจื่อหมิง
จางจื่อหมิงยิ้มพลางแนะนำให้พวกเขารู้จัก “นี่คือคุณชายใหญ่ตระกูลเฉิน เฉินหลาน”