กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นจ้องมองกระดาษวาดภาพแผ่นสุดท้ายที่ว่างเปล่าอย่างแน่วนิ่ง ก่อนจะพับปิดสมุดภาพลงแผ่วเบา “นางตายแล้ว”
พานอวิ๋นคลี่ภาพเหมือนของซีเหยียนออกแล้วเอ่ยถาม “จำนางได้หรือไม่”
ฟู่ต้าเหนียนมองปราดเดียวก็กล่าวทันที “นี่คือซีเหยียน เป็นคนของหอวสันต์หมื่นบุปผาเช่นกัน เมื่อก่อนยังเป็นถึงยอดคณิกา ชื่อของเฉาเหยียนก็ตั้งตามนางนั่นแหละ”
พานอวิ๋นรู้สึกอัดอั้นตันใจขึ้นมา จึงเอ่ยถาม “เฉาเหยียนชื่อเดิมว่าอะไร”
ฟู่ต้าเหนียนส่ายหน้า “แม้แต่พวกนางเองก็อาจจะลืมไปแล้ว พวกข้าไหนเลยจะรู้ชื่อเดิมของพวกนางได้”
นายอำเภออู๋ “เจ้าสงสัยว่านางคือกระดูกศพที่ถูกตอกตรึงด้วยตะปูตรึงดวงจิตร่างนั้นหรือ”