เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
นายอำเภออู๋ที่เคยประจักษ์สายตากับผีมาแล้วลอบกลืนน้ำลายลงคอคำหนึ่ง เอ่ยถามอย่างประหม่าว่า “ผีหรือ”
พานอวิ๋นปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ไม่เอ่ยคำใด
เมื่อเห็นนางกอดข้าวของเตรียมจะเดินจากไป นายอำเภออู๋ก็รีบสาวเท้าไล่ตามขึ้นมา “ท่านยังมิได้บอกเลย ตกลงใช่ผีหรือไม่ หากเป็นผีจริง ยังคงอยากเชิญนางมาที่ศาลาว่าการอำเภอสักเที่ยว เรื่องการตายของนางนั้น คำให้การของพวกเขาสองสามคนล้วนคลุมเครือไม่ชัดเจน
ไม่ใช่ไม่รู้จัก ไม่เคยพบหน้า ก็บอกว่าภาพจำเลือนราง คนเดียวที่แน่ใจได้ว่าต้องรู้จักนางแน่ๆ มีเพียงฟู่ต้าเหนียน
เฉียนจือเสี้ยว และเจ้าหน้าที่ธุรการเซวียซิน
ทว่าพวกเขาสามคน คนหนึ่งรู้ครึ่งๆ กลางๆ อีกสองคนพูดจาบ่ายเบี่ยงอ้อมค้อม ไม่ว่าข้าจะข่มขู่อย่างไรก็พูดไม่กระจ่าง
พวกเขาล้วนยอมรับว่าได้สังหารหลิ่วเสี่ยวหง ทว่ากลับอึกอักอ้ำอึ้งถึงคนที่อยู่ในเหตุการณ์เวลานั้น ไม่ตกหล่นคนนี้ ก็ตกหล่นคนนั้น...”
นายอำเภออู๋ซอยเท้าวิ่งเหยาะๆ สองก้าวมาขวางหน้าพานอวิ๋นไว้ กล่าวเสียงขรึมว่า “ข้ารู้สึกว่าการตายของหลิ่วเสี่ยวหงไม่เหมือนกับการตายของผู้อื่น”
“มีอันใดไม่เหมือนกัน ล้วนถูกทารุณกรรมจนตายมิใช่หรือ”
“ต้นสายปลายเหตุมิเหมือนกัน!” นายอำเภออู๋กล่าว “เมื่อคืนวานเฉียนจือเสี้ยวถูกขวัญผวาถึงเพียงนั้น อีกทั้งมีเพียงบนร่างของหลิ่วเสี่ยวหงเท่านั้นที่ถูกตอกด้วยตะปูตรึงดวงจิต”