กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ฟู่ต้าเหนียนรู้สึกเพียงหนังศีรษะเจ็บแปลบจนชาดิก นิ้วมือทั้งห้าของนางคล้ายจะแทงทะลุเข้าไปในศีรษะของเขาอย่างไรอย่างนั้น
นางยืนอยู่เบื้องหลังเขา มองไม่เห็นสีหน้าของนาง ทว่าน้ำเสียงของนางกลับเย็นยะเยือกวังเวง ชั่วขณะนั้น ในสมองของเขามีแต่ภาพลักษณ์เคียดแค้นของพวกผีหญิงเมื่อครู่นี้เต็มไปหมด
เขาคาดไม่ถึงว่าในกองกระดูกศพเหล่านั้นจะมีพี่สาวของนักพรตเต๋าผู้นี้อยู่ด้วย
คนในครอบครัวมาทวงแค้น เรื่องที่เขากังวลใจที่สุดยังคงเกิดขึ้นจนได้
คนในครอบครัวของพวกเขาถูกทรมานจนตาย จะมีสติเหตุผลอยู่ได้อย่างไร
ฟู่ต้าเหนียนร่ำไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด “นักพรต ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์ ยิ่งไม่เกี่ยวข้องกับคนในครอบครัวของข้าเลยนะ—”