เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
อินเฟิงพัดกระโชกเป็นระลอก เฉียนจือเสี้ยวรู้สึกหนาวสะท้านยิ่งนัก ใบหน้าเปียกชื้นเหนอะหนะ เขารู้สึกปวดหลังคอยิ่ง และมีลมเย็นพัดกรอกเข้าหลังคอไม่ขาดสาย
จะนอนต่อไม่ได้แล้ว หลังคอติดความเย็นได้ง่ายที่สุด หากไอเย็นแทรกเข้าร่างกายจะล้มป่วยเอาได้
ความคิดแล่นผ่าน เฉียนจือเสี้ยวพยายามอย่างยิ่งที่จะลืมตาขึ้น
เขารู้สึกว่าตนเองลืมตาแล้ว ทว่าเบื้องหน้ายังคงมืดสนิท หรือว่าจะยังอยู่ในความฝัน?
เขาหยิกตัวเองไปทีหนึ่ง ไม่เพียงต้นขาที่ถูกหยิกจะรู้สึกเจ็บ ความเจ็บบริเวณหลังคอก็ยิ่งชัดเจนขึ้นด้วย
เฉียนจือเสี้ยวเพิ่งจะรู้สึกตัวตอบสนองได้ในภายหลัง “อูจื้อหงเจ้าสารเลวนั่น บังอาจลงมือกับข้าเชียวรึ!”
เขากุมหลังคอพลางยันกายลุกขึ้น...
ยันกายลุกขึ้นรึ?
เฉียนจือเสี้ยวลูบคลำสิ่งกลมมนเย็นเยียบใต้ฝ่ามือ จึงนึกขึ้นได้ว่า นี่มันหินกรวดแม่น้ำนี่นา...
เขาสะดุ้งเฮือก รีบหันศีรษะมองไปรอบทิศทันที