เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“ตอนนั้นใต้เท้านายอำเภอมิใช่ท่าน หากเป็นท่าน ต่อให้หยางจี้จะมีอำนาจบาตรใหญ่เพียงใด ข้าก็ยังกล้าลองเสี่ยงดูบ้าง ทว่าตอนนั้นคือนายอำเภออู๋ ข้าไหนเลยจะกล้าส่งเสียงอันใด”
พานอวิ๋นลูบคางครุ่นคิด “ไม่ถูกต้องกระมัง 9 ปีก่อน ตอนนั้นอดีตจักรพรรดิยังอยู่มิใช่หรือ”
“มิใช่ๆๆ อดีตจักรพรรดิมิอยู่แล้ว ตอนนั้นคือปีเจิ้งทงที่หนึ่ง” นายท่านหลี่รีบเอ่ย “ตอนนั้นอัครเสนาบดีหยางได้รับฝากฝังรัชทายาท เรื่องราวทั่วทั้งราชสำนักล้วนเป็นผู้อาวุโสสภาหยางทั้งสามท่านเป็นผู้ตัดสินใจ นายอำเภออู๋ไปคารวะหยางจี้ที่ตระกูลหยางแทบจะวันเว้นวัน ยามนั้นอำนาจวาสนาของตระกูลหยางรุ่งโรจน์ยิ่งนัก”
พานอวิ๋นเลิกคิ้ว ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “หยางซื่อฉีตามใจบุตรชายกุมอำนาจ ช่างมีความผิดมหันต์จริงแท้”
นายอำเภออดมิได้ที่จะขมวดคิ้ว