เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
นายอำเภอมองดูกลุ่มก้อนสีดำที่ลอยเคว้งคว้างไปมาอยู่ตรงหน้า ปากที่อ้าค้างค่อยๆ หุบลง ยอมจำนนต่อความจริง “นี่น่ะหรือวิธีการนอกขนบ”
พานอวิ๋นพยักหน้า
นายท่านหลี่เบิกตากว้างถาม “นี่จะดูอันใดออกรึ”
นายอำเภอ “นั่นสิ จะดูอันใดออกรึ”
พานอวิ๋นกวาดสายตามองพวกเขารอบหนึ่ง ใบหน้าของนางผลุบๆ โผล่ๆ ใต้แสงตะเกียงสลัวราง แลดูชวนขนลุกวังเวงยิ่งนักเมื่ออยู่เบื้องหน้ากองกระดูกศพ
นางแค่นเสียงหึทีหนึ่งพลางกล่าว “สิ่งที่ดูออกได้มีมากมายนักเชียว”
นางดีดนิ้วเป๊าะหนึ่ง เหล่าหมอกทมิฬที่พุ่งพล่านอยู่ในห้องพลันหยุดนิ่งกลางอากาศ หมอกทมิฬก้อนหนึ่งขนาดเท่ากำปั้นตรงหน้าของนายอำเภอค่อยๆ หมุนวนกระจายตัว คลี่ออกตรงหน้าเขา หมอกทมิฬที่ดำขลับดั่งน้ำหมึกม้วนตัวกลายเป็นควันดำเป็นแถบ กระทั่งกลายเป็นหมอกควันสีเทา...
ท้ายที่สุดหมอกควันสีเทาก็พลิ้วไหว ใบหน้าของหญิงสาวแรกรุ่นสะคราญตานางหนึ่งปรากฏขึ้น นางดูคล้ายเป็นเงามายาสายหนึ่งที่ก่อตัวขึ้นจากหมอกสีเทา
ท่ามกลางดวงตาเบิกกว้างของทุกคน นางค่อยๆ ยกมุมปากขึ้น แล้วหันหลังกลับไป
นั่นดูราวกับเป็นอีกโลกหนึ่ง นางหันหลังวิ่งหนีไปจากพวกเขา คล้ายกับได้ยินเสียงบางอย่าง พลันหันขวับกลับมา แย้มยิ้มอย่างน่ารักสดใส ในแววตาประหนึ่งมีแสงดาวพร่างพราวบรรจุอยู่