เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
นายอำเภอก็หน้าดำคร่ำเครียด เอ่ยกับพานอวิ๋นว่า “นักพรต นี่เป็นคดีของอำเภอเรา คดีนี้สำคัญยิ่งยวด ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะรักษาความลับ ก้าวพ้นประตูบานนี้ไปก็จงทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นสิ่งใด เรื่องที่เหลือพวกเจ้ามิต้องสอดมือมายุ่งแล้ว”
พานอวิ๋น “พวกท่านใช้เสร็จแล้วก็ถีบหัวส่งรึ นี่มันไร้น้ำใจเกินไปแล้ว หากข้าบอกว่าไม่เล่า”
“เช่นนั้นก็คงต้องเชิญนักพรตทั้งสองไปพำนักในคุกหลวงประจำอำเภอชั่วระยะเวลาหนึ่งแล้ว” นายอำเภอเอ่ยเสียงเรียบไร้อารมณ์
พานอวิ๋นเปลี่ยนคำพูดในทันใด “ข้าเข้าใจความกังวลของท่านใต้เท้านายอำเภอ ท่านวางใจเถิด พวกข้าไม่ปากโป้งแน่นอน”
นายอำเภอส่งเสียงฮึดฮัดคำหนึ่ง แล้วสั่งให้รองนายอำเภอเขียนรายชื่อของบรรดาคนที่ตนสืบพบออกมา
พานอวิ๋นทำสีหน้าปวดหัวเดินวนไปเวียนมาในโถงใหญ่ เดินผ่านด้านหลังรองนายอำเภออยู่เป็นระยะ ชำเลืองสายตาแวบเดียวก็มองเห็นรายชื่อด้านบนนั้น
นางความจำดียิ่ง อยากจะลืมยังยากเย็น
นายอำเภอปรายตามองนางอยู่หลายครา จนอดมิได้ที่จะร้องเรียกขัดขึ้น “นักพรตพาน หากยังเป็นเช่นนี้อีก ข้าคงต้องเชิญเจ้าไปนอนในคุกหลวงจริงๆ แล้ว”
พานอวิ๋นในที่สุดก็หยุดเดินเพ่นพ่าน กอดอกพิงเสาพลางเอ่ย “ข้าว่านายอำเภออู๋ ท่านก็ไม่ไว้ใจคนเกินไป คดีพวกข้าก็เป็นคนแจ้ง ศพพวกข้าก็เป็นคนขุด หรือว่าพวกข้าจะเป็นพวกพ้องเดียวกับพวกมันไปได้รึ”