เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เจ้าหน้าที่มือปราบทั้งห้าคนไล่พวกบ่าวไพร่ขึ้นไปข้างบน แล้วตนเองค่อยๆ ขุดลงไปตามร่องรอยอย่างระมัดระวัง “ค่อยๆ ยกขึ้นมา ระวังอย่าทำลายร่องรอยบนตัวมัน...”
วาจายังมิทันสิ้นเสียง คนทั้งสองที่กำลังยกกระดูกศพขึ้นมาพลันชะงักมือ เงยหน้ามองไปยังบรรดาเพื่อนร่วมงาน
คนที่เอ่ยปากก็มองเห็นกระดูกศพอีกร่างหนึ่งใต้กระดูกศพเช่นกัน
ทั้งห้าคนสบตากัน ในใจเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
เป็นดังคาด เมื่อพวกเขาเก็บกระดูกศพร่างบนสุดขึ้นมา ด้านล่างกลับเป็นกระดูกศพสองร่างทับซ้อนกันอยู่ พอขุดลึกลงไปตามกระดูกศพสองร่างนั้นอีกไม่ถึงครึ่งเมตร ก็ปรากฏกระดูกศพที่เก่ายิ่งกว่า ทั้งจำนวนที่ทับซ้อนกันยังทวีมากขึ้น
มือปราบศาลาว่าการคนที่หนึ่งสีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด เอ่ยเสียงขรึม “ยังต้องขุดไปด้านข้างอีก ชั้นนี้มีไม่ต่ำกว่าห้าร่าง”
เขาเงยหน้า ตวัดสายตากร้าวไปยังนายท่านหลี่ที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ ไม่เหลือเค้ากะล่อนทะเล้นก่อนหน้านี้อีก “นายท่านหลี่ ในหลุมนี้ตกลงฝังคนไว้เท่าใดกันแน่”
ตัวนายท่านหลี่เองก็ตกใจแทบสิ้นสติ กระดูกศพสามร่างที่ขุดขึ้นมาแล้ววางกองอยู่แทบเท้า เบ้าตาอันมืดมิดบนกะโหลกศีรษะคล้ายกำลังจับจ้องมองเขาอยู่
ครั้นได้ยินมือปราบศาลาว่าการถาม เขาจึงส่ายหน้าเป็นพัลวัน ละล่ำละลักด้วยความตระหนก “ข้า ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้จริงๆ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า”
“นายท่านหลี่!” มือปราบศาลาว่าการคนที่สองตวาดเสียงดัง เอ่ยอย่างเดือดดาล “นี่มันภูเขาของเจ้า มีคนขุดหลุมศพหมู่ใหญ่โตปานนี้บนภูเขาของเจ้า เจ้าจะไม่รู้เชียวหรือ”