เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“ตอนที่ล้มลงไป โชคร้ายของท่านก็สลายไปบ้างแล้ว หากยังปล่อยให้ขาเจ็บโดยไม่รักษา นั่นย่อมมิใช่ภัยพิบัติธรรมชาติ แต่เป็นภัยจากมนุษย์” พานอวิ๋นส่ายหน้าทอดถอนใจ “ภัยพิบัติธรรมชาติสลายโชคร้ายได้ ทว่าภัยจากมนุษย์รังแต่จะเพิ่มพูนโชคร้าย”
นายท่านหลี่ตระหนกยิ่ง “เหตุใดเจ้าไม่บอกให้เร็วกว่านี้เล่า”
พานอวิ๋น “ขออภัยด้วย เมื่อครู่ท่านกับคุณชายหลี่ทะเลาะกันดุเดือดยิ่ง ข้าหวาดกลัวนัก ชั่วขณะนั้นจึงลืมเลือนไป”
นายท่านหลี่ : ...
เขารีบถอดรองเท้าและถุงเท้าออกเพื่อให้พานอวิ๋นดูข้อเท้าของตนทันที
ข้อเท้าบวมเป่งขึ้นมาทั้งแถบ พานอวิ๋นกดดูเล็กน้อย ล้วงขวดยาขวดหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ จากนั้นกุมข้อเท้าของเขาพลางค่อยๆ บิดนวด เห็นเท้าของเขาเกร็งแน่นยิ่ง จึงตบเบาๆ ทีหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ผ่อนคลายหน่อย แค่นวดให้มันร้อนขึ้นจะได้ทายาสะดวกเท่านั้น”
นายท่านหลี่ “...มิใช่ว่าจะจัดกระดูกหรือ”