เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
จู่ๆ นายท่านหลี่ก็หมดสิ้นความอยากที่จะแก้ต่าง เขาทอดทิ้งทุกคนแล้วปีนขึ้นไปทางยอดเนินทันที “ข้าจะกลับแล้ว!”
ทว่าในที่สุดเขาก็ไม่อาจกลับไปได้ เพราะเท้าของเขาเจ็บปวดเหลือเกิน การปีนขึ้นมาถึงยอดเนินก็ใช้เรี่ยวแรงทั่วทั้งร่างของเขาไปจนหมดสิ้นแล้ว
นายท่านหลี่นั่งเหม่อลอยอยู่บนพื้น เพิ่งจะรู้สึกตัวขึ้นมาได้ในภายหลัง “ข้าเชิญนักพรตมามิใช่เพื่อขับไล่สิ่งชั่วร้ายกำจัดความชั่วช้าหรอกหรือ ไฉนข้าถึงกลายมาเป็นสภาพเช่นนี้ในตอนนี้ได้ อนาถายิ่งกว่าตอนโดนสิ่งชั่วร้ายเข้าสิงเสียอีก”
พานอวิ๋นก็ปีนขึ้นมาเช่นกัน นางหิ้วพานเสี่ยวเฮยลงจากหัวไหล่ตามอำเภอใจแล้วโยนลงบนพื้น ทิ้งก้นลงนั่งข้างกายเขาพลางเอ่ยว่า “นายท่านหลี่ควรจะดีใจถึงจะถูก ตอนนี้โชคร้ายเสียหน่อย ย่อมสามารถขจัดไออัปมงคลออกไปได้บ้าง อย่างไรก็ยังดีกว่าไปซวยรวมกันในอีกประเดี๋ยว”