เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
นี่คือเนินเขาเตี้ยๆ ที่สูงเพียงร้อยกว่าเมตรเท่านั้น ความลาดชันน้อย ผืนดินอุดมสมบูรณ์ สำหรับพานอวิ๋นผู้อาศัยอยู่บนภูเขาไตรวิสุทธิ์เป็นประจำแล้ว มันคือเนินดินประเภทที่เห็นแล้วอยากจะโค่นต้นไม้ทิ้งให้หมดเพื่อปลูกธัญพืช
เท้าเหยียบลงบนใบไม้แห้งส่งเสียงดังกรอบแกรบ
พานอวิ๋นใช้เท้าเขี่ยใบไม้แห้งออก ด้านใต้ใบไม้สีเหลืองปนดำคือชั้นดินสีเทา เพียงปลายเท้าสัมผัสเบาๆ ผืนดินก็ร่วนซุยผุดขึ้นมา
นางกดปลายเท้าเหยียบลงไปเบาๆ พลางทอดถอนใจ “ดินดี ภูเขาชั้นยอด!”
แม้แต่หลี่เหวินอิงก็ยังอดพยักหน้ามิได้: “เขาลูกนี้ไม่ว่าจะนำมาปลูกป่า ปลูกชา หรือปลูกไม้ผล ล้วนยอดเยี่ยมทั้งสิ้น”
พานอวิ๋นยื่นมือไปตบลำต้นอันหนาใหญ่ด้านข้าง: “ดูต้นไม้นี่สิ ช่างหนาใหญ่ยิ่งนัก!”
เหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผากของนายท่านหลี่ ลมหายใจเริ่มกระชั้นถี่ ไม่รู้ว่าเหนื่อยจากการปีนเขาหรือเพราะเหตุใด เขายิ้มเจื่อนๆ ออกมา หมายจะชักนำคณะพานอวิ๋นลงเขาไป “นักพรตพาน ภูเขาลูกนี้ข้ามิได้ดูแลจัดการ วัชพืชขึ้นรกชัฏ เดินลำบากยิ่งนัก จุดที่ข้าเคยเจอสิ่งอัปมงคลยังมีอีกตั้งหลายแห่ง สองแห่งในนั้นก็อยู่บนเส้นทางนี้เช่นกัน พวกเราลองไปดูกันหรือไม่”
พานอวิ๋น: “ไม่รีบ”