เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ครอบครัวตระกูลหลี่สามชีวิตตื่นแต่เช้าแล้ว รีบลุกจากเตียงแต่หัววัน แล้วไปนั่งรอในห้องอาหารแต่เนิ่นๆ
รอจนสามพ่อแม่ลูกหิวจนทนไม่ไหวจริงๆ ห้องของนักพรตทั้งสองก็ยังคงไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้น ทั้งสามจึงจำต้องเริ่มกินกันไปก่อนด้วยความขุ่นเคืองใจ
ครั้นพานอวิ๋นกับหลี่เหวินอิงเดินชมสถาปัตยกรรมของตระกูลหลี่พลางก้าวมาถึงโถงหน้า คุณชายหลี่ก็ถือตำราเล่มหนึ่งค้างไว้สองเค่อโดยไม่พลิกหน้าเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นคนทั้งสอง เขาก็รีบเก็บตำราในมือทันที ก่อนจะสาวเท้าก้าวขึ้นมาต้อนรับ “เมื่อคืนนี้นักพรตทั้งสองหลับสบายดีหรือไม่”
พานอวิ๋น “ดียิ่งนัก”
เขาคิดว่าคงเป็นเช่นนั้น มิฉะนั้นไฉนเลยจะนอนลากยาวมาจนถึงป่านนี้เล่า
คุณชายหลี่มีสีหน้าอยากถามแต่ก็กระดากปาก พานอวิ๋นเลิกคิ้วแล้วกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “รอพอกินข้าวเสร็จ พวกเราจะไปดูสถานที่สองสามแห่งที่พ่อเจ้าประสบเคราะห์ชั่วร้ายเสียหน่อย”
คุณชายหลี่ “มิต้องรอให้ถึงตอนกลางคืนก่อนหรือขอรับจึงค่อยไป”
พานอวิ๋น “จะหลอกตัวเองให้ตกใจไปไย ไม่ว่าจะเป็นตอนกลางวันหรือกลางคืน ตัวตนของมันล้วนมีอยู่จริง เพียงแต่ต่างกันตรงที่ปรากฏกายหรือซ่อนเร้นเท่านั้น”
คุณชายหลี่นั้นไม่ได้กลัวหรอก เพียงแต่แข้งขาอ่อนแรงไปบ้าง และรู้สึกว่าพ่อของตนคงจะยิ่งหวาดกลัวหนักกว่าเดิม