เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นไพล่มือเดินวนรอบหนึ่งในโถงหน้า รับน้ำชาร้อนที่บ่าวไพร่ยกขึ้นมาถวาย ทั้งไม่นั่งลง เพียงประคองถ้วยชาก้าวข้ามธรณีประตูออกไป
พ่อบ้านรีบสาวเท้าตามติด อยากเอ่ยปากทว่ากลับยั้งไว้
ยังดีที่พานอวิ๋นไปเพียงแค่ข้างนอกประตู เดินออกไปได้แปดเก้าก้าวก็หันขวับกลับมา กวาดสายตามองสำรวจโถงหน้าตั้งแต่บนล่างซ้ายขวารอบหนึ่ง จากนั้นจึงค่อยทอดสายตามองไปรอบบริเวณ
นางมองไปทิศทางหนึ่งก็ทอดถอนใจคำหนึ่ง ถอนใจเสียจนพ่อบ้านอกสั่นขวัญแขวนไปหมด
เมื่อเทียบกับนายท่านหลี่และฮูหยินหลี่แล้ว เขานับว่าพอรู้เรื่องของพานอวิ๋นอยู่บ้าง เขาไม่ได้คิดว่านางจะมีวิชาความสามารถอันยิ่งใหญ่ปานนั้น ทว่าย่อมต้องมีวิชาฝีมือเล็กๆ น้อยๆ อยู่บ้างแน่
แต่เมื่อเทียบกับเงินทองที่นายน้อยจ่ายออกไป เขาก็ยังคงรู้สึกว่าพานอวิ๋นต้มตุ๋นผู้คนอยู่ดี
ทว่าเสียงทอดถอนใจของนางกลับทำให้เขาใจคอไม่ดีเอาเสียเลย
พ่อบ้านมองนางตาละห้อย หวังเหลือเกินว่านางจะยอมเผยสิ่งใดออกมาให้รู้มากกว่านี้
ทว่าพานอวิ๋นกลับประคองถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ แล้วเดินทอดน่องกลับเข้าสู่โถงหน้าอย่างเชื่องช้า
นางนั่งลงที่ตำแหน่งรองจากหลี่เหวินอิง ท่ามกลางท่าทีอยากเอ่ยปากแต่หยุดไว้ของพ่อบ้าน นางก็ทอดถอนใจยาวออกมาคำหนึ่ง “ก่อกรรมทำเข็ญแท้ๆ เชียว~~”