เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“ทว่า เจ้าล่วงรู้ได้อย่างไรว่าตนเองแซ่หลี่ เจ้ากับผู้มีจิตกุศลหลี่เมื่อห้าร้อยปีก่อนเป็นตระกูลเดียวกันจริงหรือ ไม่แน่ว่าพวกเราเมื่อห้าร้อยปีก่อนถึงจะเป็นตระกูลเดียวกันเสียอีก”
หลี่เหวินอิงมองนางเงียบๆ
พานอวิ๋นกะพริบตาปริบๆ ให้เขา “เช่นนั้น... ข้าเปลี่ยนหัวข้อคุยอีกเรื่องดีหรือไม่”
หลี่เหวินอิงปัดสิ่งสกปรกบนเสื้อผ้าออก หันหลังพลางเอ่ย “อีกห้าวันเจ้าค่อยมาหาข้า”
พานอวิ๋นรีบเอ่ยไล่หลังเขา “ข้าไม่รู้ว่าจะไปหาท่านที่ใดนี่ ตอนนี้ท่านพักอยู่ที่ไหน”
“ข้าพักที่เรือนฉงชิง”
“นั่นมิใช่สถานที่เรียนหนังสือบำเพ็ญเพียรหรอกหรือ”
หลี่เหวินอิงชี้นิ้วมือเข้าหาตนเองพลางเอ่ย “ข้าสอนหนังสือพวกเจ้าที่เรือนฉงชิงไปตั้งสามครั้งแล้ว จนถึงป่านนี้เจ้ายังไม่รู้อีกหรือว่าข้าเข้าเวรอยู่ที่เรือนฉงชิง”
หากเขามิได้รับหน้าที่สอนหนังสือในตำหนักศึกษา เขาจะต้องติดเคอร์ฟิวหรือ
“อ้อ” พานอวิ๋นหยุดฝีเท้า โบกมือ “ราตรีสวัสดิ์!”