เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หลี่เหวินอิง “ในเมื่อต้องเสียภาษีอากรแล้ว เช่นนั้นก็ต้องไปเป็นแรงงานเกณฑ์ด้วยมิใช่หรือ”
พานอวิ๋นพยักหน้าอย่างลังเล
หลี่เหวินอิงจึงแค่นเสียงฮึแล้วกล่าว “เช่นนั้นก็คงต้องวิ่งวุ่นจนแทบขาดใจตาย บำเพ็ญมรรคเช่นนี้แล้วยังจะสำเร็จอันใดได้อีก”
พานอวิ๋น “จวงจื่อตรากตรำทำงานชั่วชีวิต มิใช่ยังคงท่องอิสระอยู่ระหว่างฟ้าดินได้หรอกหรือ”
“โลกนี้มีจวงจื่ออยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น เจ้าลืมตาดูเสียบ้าง ในหมู่คนธรรมดาสามัญมีผู้ใดบ้างที่ไม่ต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดไปทั้งชาติ มีสักกี่คนที่จะหลุดพ้นจากพันธนาการเรื่องปัจจัยสี่ แล้วมาขัดเกลาจิตใจของตนเองได้”
พานอวิ๋น “ถึงอย่างนั้นก็มิอาจให้ราษฎรใต้หล้ามาเลี้ยงดูพวกเราเปล่าๆ ปลี้ๆ ได้”
“ผู้ใดว่าเลี้ยงดูเปล่าๆ เล่า” หลี่เหวินอิงกล่าว “เมื่อใดที่ใต้หล้าเกิดภัยพิบัติ พวกข้าไม่เคยถอยหนี สิ่งที่กระทำมิได้ด้อยไปกว่าพวกขุนนางที่กินเบี้ยหวัดเหล่านั้นเลย”
เขาเขกศีรษะนางอย่างแรงทีหนึ่ง “อ่านตำราให้น้อยลง ไปดูโลกให้มากขึ้น อย่าอ่านตำราจนคนกลายเป็นคนโง่เง่าไปเสียเล่า”
พานอวิ๋น : ...
นางกุมหน้าผากที่ปวดแปลบ อดไม่ได้ที่จะพึมพำงึมงำ “เห็นๆ อยู่ว่าต้องอ่านตำราให้มาก ไปดูโลกให้มากแท้ๆ ...”