เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เมี่ยวเจิน: “...”
นางทำเป็นมองไม่เห็นสิ่งใด ก้าวไปข้างหน้าแล้วยื่นชามออกไป
นักพรตชราเอ็นดูเมี่ยวเจินยิ่งนัก จึงตักกับข้าวให้นางกระบวยใหญ่ ในนั้นยังมีเศษเนื้อหลายชิ้นที่สะบัดหลุดมาจากฝั่งพานอวิ๋น
เมี่ยวเจินกล่าวขอบคุณอย่างว่าง่ายแล้วเดินจากมา พลางคิดในใจเงียบๆ ว่า แล้วทำเช่นนี้จะมีประโยชน์อันใดเล่า
เนื้อและผักที่ถูกสะบัดทิ้งวนไปรอบหนึ่ง สุดท้ายก็มาอยู่ในชามของพานอวิ๋นอยู่ดี
เมี่ยวเจินแบ่งกับข้าวให้นางไม่น้อย ฉีกหมั่นโถวออกลูกหนึ่ง แล้วยื่นครึ่งหนึ่งให้พานเสี่ยวเฮยที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอย่างมูมมาม: “อาจารย์อาน้อย ข้ารู้สึกว่าช่วงนี้เสี่ยวเฮยกินจุขึ้นนะเจ้าคะ”
พานอวิ๋น: “ตบะของมันรุดหน้า ความอยากอาหารจึงดีกว่าแต่ก่อน”
พานอวิ๋นบิหมั่นโถวออกลูกหนึ่ง ยัดผักกาดขาวสองตะเกียบกับเนื้อสองชิ้นเข้าไปข้างใน แล้วยัดใส่อุ้งเท้าทั้งสองข้างของพานเสี่ยวเฮย
โรงอาหารของตำหนักศึกษามีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง กับข้าวรสชาติจืดชืด น้ำมันและเกลือไม่มีทางเกินมาตรฐานเป็นอันขาด ดังนั้นแล้ว ทั่วทั้งตำหนักศึกษา ตั้งแต่ครูไปจนถึงนักศึกษา จึงไม่มีเจ้าอ้วนเลยสักคนเดียว
ทั้งยังถูกปากแมวยิ่งนัก