เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
นักพรตหวังเฟ่ยอิ่นผู้เฒ่าเดียวดายยืนแหงนหน้ารออยู่บนลานกว้างใหญ่บนยอดภูเขาไตรวิสุทธิ์นานแล้ว
เมื่อเห็นกระถางบินฝ่าราตรีเข้ามา เขาก็อดแย้มยิ้มไม่ได้ พลางยื่นมือออกไปกวักเรียก
พานอวิ๋นร่อนกระถางลงสู่พื้น กระโดดออกมาจากหม้อ วิ่งฮ่าๆ เข้าไปหาด้วยความเบิกบาน “ศิษย์พี่ใหญ่ ข้ากลับมาแล้ว!”
“กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว นำของกินติดไม้ติดมือมาหรือไม่”
พานอวิ๋นจึงหยิบกล่องอาหารออกมา “นำมาสิเจ้าคะ ก่อนข้าจะประกาศปิดด่าน ได้ตั้งใจแวะไปตักมาจากโรงอาหาร นักพรตเฒ่าแซ่จางประจำโรงอาหารรู้ว่าข้าจะปิดด่าน ยังสั่งให้ห้องครัวปรุงสำรับพิเศษให้ข้าเป็นกรณีพิเศษเลย”
พานอวิ๋นเปิดกล่องอาหารออก
หวังเฟ่ยอิ่นถอนหายใจฟู่วออกมาคำหนึ่ง ไม่เสียแรงที่พอได้รับข่าว เขาก็ยอมละเว้นธัญาหารไปเต็มๆ หนึ่งวัน
สองศิษย์พี่น้องกลับไปกินข้าวที่ลานหลัง อ่า พานอวิ๋นท้าวคางนั่งมอง ส่วนหวังเฟ่ยอิ่นก้มหน้าก้มตาสวาปามอย่างเอร็ดอร่อย